De donkere nacht van de ziel

De donkere nacht van de ziel

“There is a crack in everything, that's how the light gets in” - zong Leonard Cohen in zijn beroemde nummer ‘Anthem’. Deze zin vat voor mij de essentie van de donkere nacht van de ziel samen.

Het is een fase in je leven waarin je geconfronteerd wordt met je geconditioneerde zelf. Het is een periode van diepe reflectie en gaat vaak gepaard met intense pijn en verwarring.

Zo verging het mij in elk geval wel zo’n 10 jaar geleden. Het was eenzame tijd met behoorlijk wat slapeloze nachten en toch af en toe een glimp van hoop. Het bleek een belangrijke periode van innerlijke groei te zijn.

Het concept van de donkere nacht van de ziel verwijst naar een spirituele crisis waarin je door verschillende lagen van jezelf wordt geschud. Het gaat om loslaten van oude overtuigingen en identiteiten, om plaats te maken voor nieuwe inzichten en een dieper begrip van wie je werkelijk bent.

In deze donkere nacht(en) kun je je ontmoedigd, verward en verloren voelen. Het is alsof je verdwaald bent in een doolhof van je eigen gedachten en emoties. Maar juist in deze duisternis schuilt ook een groot potentieel.

Het is een kans om diepere wijsheid en zelfinzicht te ontvangen. Je wordt uitgedaagd om je angsten en twijfels onder ogen te zien, en om uiteindelijk sterker en veerkrachtiger uit deze ervaring tevoorschijn te komen.

Vanuit human design perspectief bekeken, zou je het ook kunnen zien als een deconditioneringsproces. Het loslaten van je niet -zelf thema’s en waarbij je de potentiële wijsheid van je open of ongedefinieerde centra activeert. Achteraf bekeken is het niet meer dan logisch dat ik deze periode zo heftig heb ervaren met 7 ongedefinieerde centra in mijn design.

De donkere nacht van de ziel begint vaak met een gevoel van desillusie en ontgoocheling, waarbij je vertrouwen in de wereld en jezelf op de proef wordt gesteld. Je krijg steeds meer vraagtekens bij wat je geleerd is en zoekt naar een diepere betekenis achter alles.

Vervolgens ervaar je vaak intense emoties zoals angst, verdriet en woede. Het is belangrijk om deze gevoelens te erkennen en te omarmen, zodat je ze kunt transformeren en loslaten.

Veel tijd doorbrengen in de natuur kan je hierbij enorm ondersteunen. Naarmate je jouw donkere nacht van de ziel doorleeft, begin je geleidelijk aan een gevoel van innerlijke vrede en acceptatie te vinden.

Je vertrouwt steeds meer op je intuïtie je ontdekt nieuwe (of verborgen) delen van jezelf en komt meer in contact je diepste verlangens en zielsopdracht. Jouw ware natuur.


Hoewel de donkere nacht van de ziel een uitdagende reis kan zijn, is het juist ook een kans om jezelf opnieuw uit te vinden.

Dus wanneer je jezelf in deze duisternis bevindt, weet dan dat er altijd een sprankje hoop is. “There is a crack in everything”. Wees bereid om door de barsten heen te breken, want juist daar vind je je eigen kracht.